कस्तूरी तिलकं ललाट पटले वक्षःस्थले कौस्तुभं
नासाग्रे वरमौक्तिकं करतले वेणुः करे कङ्कणम्।
सर्वाङ्गे हरिचन्दनं सुललितं कण्ठे च मुक्तावलि
गोपस्त्री परिवेष्टितो विजयते गोपालचूडामणिः॥

यथा तमः शान्तिमुपैति दीप्त्या
यथा च शीतं शशिना निवर्तते।
तथा हि चित्तं मधुसूदनस्य
स्मरणमात्रेण विशुद्धिमेति॥

न वेणुनादः केवलं मनोरमः
न रूपसौन्दर्यमिदं शरीरजम्।
यदेकचित्तं हरति क्षणेन
स कृष्ण एवाखिलकारणं हि॥

यथा नदी सागरमेव याति
नामानि रूपाणि विहाय सर्वम्।
तथा मनः श्यामलसुन्दरस्य
पादारविन्दे लयमेति नित्यम्॥

न युद्धमात्रं कुरुक्षेत्रमध्ये
न गीतया केवलमेव धर्मः।
यत्र स्थितः कृष्णविवेकदाता
स एव धर्मः स च सन्मार्गः॥

यथा प्रभाते कमलं विकस्रं
रवेः करैः स्पृष्टमलं न शोभते।
तथा हि भक्तस्य हृदि स्थितः सन्
कृष्णः स्वयं दुःखतमो हिनस्ति॥

न मातृभावो न च मित्रभावः
न दास्ययोगो न च शत्रुभावः।
येनैव भावेन जनाः स्मरन्ति
तमेव कृष्णं स तमेव दत्ते॥

यथा घटस्थं जलमेकमेव
भिन्नेषु पात्रेषु पृथक् प्रकाशते।
तथा जनानां हृदि संस्थितोऽसौ
कृष्णः स एको बहुधा विभाति॥

न कर्मबन्धो न च जन्मदुःखं
न संशयो नापि भयप्रवेशः।
यत्र स्मृतो योगिनां हृदिस्थः
कृष्णः सदा मुक्तिपथं प्रदत्ते॥

यथा गुरुः शिष्यहृदि प्रकाशं
अज्ञाननाशाय समर्पयेत्।
तथा जगद्गुरुरसौ मुरारिः
गीतामृतं विश्वहिताय दत्ते॥

न गोकुले केवलमेव बालः
न द्वारकायां नृपतिः स एव।
यः सर्वभूतेषु निवासकर्ता
स कृष्ण एवाखिलतत्त्वमूर्ति॥

यथा च छाया पुरुषं न मुञ्चेत्
यथा च प्राणो हृदये निविष्टः।
तथा हि भक्तं न जहाति कृष्णः
सत्यं वचो नान्यथा केशवस्य॥

अनादिमध्यान्तविवर्जिताय
मायापते योगविभूषिताय।
समस्तलोकैकशरण्यरूपे
श्रीकृष्णचन्द्राय नमो नमस्ते॥